2017: Joyce Roodnat

21 september 2017

Foto Joyce Roodnat met oorkonde 50pr.jpg“In het boek bekijkt journaliste Joyce Roodnat met bewondering acht van zijn meest autobiografische films opnieuw en probeert te ontrafelen wat deze films zo bijzonder maakt. Haar teksten maken dat je zin krijgt de films te gaan zien, of herzien, en dat kan ook want er worden drie DVD’s met werk van Van der Elsken bijgeleverd. Het boek is een waar monument voor Ed van der Elsken. (…)

De Louis Hartlooper Prijs [bestaat o.a.] uit een Zwarte Spiegel… al even mysterieus als het genootschap dat de prijs uitreikt.

Gevraagd naar het waarom van deze zwarte spiegel is de jury verteld dat (…) de zwarte spiegel ook ingezet [werd] door schilders als Gauguin, Van Gogh en Renoir die ontdekten dat wanneer men een tijdje in een zwarte spiegel kijkt, langzaam alle kleur van het netvlies verdwijnt en dat, wanneer men daarna zijn blik weer op de omgeving richt, kleuren weer als nieuw en in alle hevigheid worden waargenomen. Het geeft de overweldigende indruk iets dat men al kent te zien alsof het voor het eerst aanschouwd wordt en dat is precies wat de winnaar van de Louis Hartlooper Prijs van dit jaar met haar teksten heeft weten te bereiken.”

Over Joyce Roodnat

Joyce Roodnat (Amsterdam, 21-12-1955) schrijft sinds 1981 in NRC, aanvankelijk vooral over film. Ze werd in dienst genomen als filmcritica. In 1993 verruilde ze de filmkritiek voor de theaterkritiek. Ze leidde de kunstpagina en het Cultureel Supplement van die krant (1995-2005). Nu werkt ze er als commentator en beschrijft ze elke donderdag in een column haar avonturen met kunst en cultuur. Ze schreef twee romans, vier wandelboeken, de stijlgids ‘Een kwestie van lef’ en twee essaybundels. Daarnaast (en meestal ook daarin) bleef ze altijd over film schrijven, van Hollywood tot Holland, met essays en interviews. Haar specialisme is de Italiaanse cinema. Haar liefde ligt bij de Europese cinema - voor een 12-delige serie daarover in 2005 werd ze bekroond met de eerste Louis Hartlooper Prijs.