Door: Peter Bosma*

De bekroning van filmcritici in Nederland

8 februari 2017

Inhoudsopgave

1. De Graadt van Roggenprijs voor filmkritiek

2. De NBF Cinemagiaprijs

3. De Pierre Bayle Prijs voor filmkritiek

4. De Louis Hartlooper Prijs voor de beste filmpublicatie

5. Een korte rondblik in de Nederlandstalige filmjournalistiek in 2014

Welke Nederlandse filmcritici werden de afgelopen vijftig jaar op welke wijze bekroond? Het antwoord op deze vraag biedt ten eerste zicht op de waardering van het vak, en het biedt ten tweede inzicht in welke filmcriticus of filmjournalist erkenning kreeg van tijdgenoten en als spraakmakend werd beschouwd.

Lees meer...

Door: Marjeet Verbeek

The Return

16 oktober 2014

"Het Filmgesprek. Woorden aan droombeelden wijden" door Tjeu van der Berk en Marjeet Verbeek won op 25 september 2014 de Louis Hartlooper Prijs voor Filmjournalistiek. Bij de uitreiking toonden ze een filmfragment. We zagen de eerste scènes van de bijzondere film The Return. Om de prijs nog één keer te vieren, volgt hieronder een artikel van Marjeet Verbeek over The Return.

“De wereld zit, anders dan algemeen wordt geaccepteerd, vol mysteries en geheimen. Ieder leven is een zoektocht naar de zin van het bestaan. Dat is de dubbele agenda die mensen van nature hebben meegekregen. Welk masker ze ook dragen, de opdracht is dezelfde.”

Vozvrashchenie (The Return, Andrey Zvyagintsev 2003) is een film over de terugkeer van een vader. Een rijke film met een schitterende fotografie, een gave compositie en sterk spel van de acteurs. Maar het is ook een onbehaaglijke film, want het vaderbeeld is niet simpelweg goed of inspirerend. Vaderschap is verre van vanzelfsprekend, het gaat ook over verloren vaderschap. The Return zet aan het denken over de rol van de vader, met een hoofd- en met een kleine letter.

Lees meer...

Inventarisatie internetteksten over filmjournalistiek

13 juni 2013

Bob Bertina, ‘Filmkritiek in Nederland na de Tweede Wereldoorlog’, gastlezing Studium Generale Universiteit Utrecht (1988), in: Versus 1988, 2. URL: http://tijdschriften.filmarchief.ub.rug.nl/FILES/root/versus/1988/2-1988/filminnen/filmkritiekinnederlandpalimpsest1.pdf

Ivo Blom & Paul van Yperen, ‘Een historische schets van de filmkritiek in Nederland’, Leereenheid 4 van het werkboek van de cursus Filmkunde, Open Universiteit (1991). URL:  https://ojs.uvt.nl/index.php?journal=e-view&page=article&op=view&path%5B%5D=70&path%5B%5D=80

Lees meer...

Door: Dana Linssen

Ate de Jong heeft helemaal gelijk natuurlijk (en die sterren kunnen mij ook de ballen schelen)

23 april 2013

Filmcritici en filmmakers. Ze staan ieder aan een andere kant van de dansvloer tijdens hetzelfde bal. And never the twain shall meet. Tenzij een film juichend wordt besproken. Kracht bijgezet door sterren, kometen en andere glanzende hemellichamen. Dan is de filmcriticus ieders beste vriend.

De enige keer dat de wegen van filmmaker Ate de Jong en mij elkaar hebben gekruist, was tijdens het Filmfestival Rotterdam afgelopen februari. Ik liep met de FILMRANT te leuren (een dagelijks filmpamflet in de exclusieve oplage van 49, waarover zo meer) en stak net een gloedvol verkooppraatje af tegen een andere filmregisseur in de hoop hem over te halen er voor een euro eentje aan te schaffen, toen De Jong in zijn zak greep en mij een euro overhandigde. Ik was ongeveer halverwege het betoog dat niet alles in het leven om de macht van het getal draait en vond het, zeker met terugwerkende kracht, nogal een fideel gebaar van iemand die in de filmwereld bekend staat als een cijfertovenaar die allerlei wiskundige formules heeft uitgevonden om te berekenen hoeveel procent kans van slagen een filmplan heeft. Dat het De Jong was realiseerde ik me namelijk pas toen iemand hem met een luidkeels ‘Ate’ begroette. Waarschijnlijk kende hij mij ook niet, en bedenkt hij nu pas, bij lezen, dat ik dat was. Zo klein(zielig) is de Nederlandse filmwereld dus ook weer niet.

Lees meer...

Door: Ate de Jong

Hoe overleef je als regisseur een roedel bloeddorstige filmcritici?

20 april 2013

Op mijn vijftiende overleed mijn twee jaar oudere broer. Plotseling. Hartaanval. Hij was
mijn held; een woeste bos rood haar, sterk als een beer, geliefd bij de andere
dorpsjongens, zijn brommer opgevoerd tot 75 km/uur en een (kapot) hart van goud. Hij
was niet slim; ik maakte zijn algebrasommen voor de ambachtsschool en hij repareerde
mijn racefiets, en ook daarom hield ik van hem. In de drie dagen tussen zijn dood en de
begrafenis werd ik versneld volwassen en de eerste stap op die reis kwam zittend op de
vloer van mijn vader’s bestelbusje, tussen alle gereedschap, onderweg naar het lijkenhuis
om afscheid te nemen van de gedoofde vuurtoren opgebaard in zijn blauwe overall.
Niemand sprak tijdens de rit, geen van mijn andere zes broers en zussen, noch mijn
ouders. De stilte was vol prachtige geluiden, en de boomtoppen langs de kant van de weg
waren het enige zichtbare buiten de auto, met achter de zacht wuivende bladeren de
rustgevende, blauwe, hemel. Het nooit eerder ervaren besef te leven was zo mogelijk nog
overdonderender dan de aanzegging van de dood. Film bestond helemaal niet in mijn
belevingswereld, maar dat moment in het bestelbusje was de eerste keer dat ik wist dat ik
verhalen moest vertellen om gevoelens te delen.

Lees meer...